میراث خيال

در گذر گاه امید ،
فردا ها دیروز میشود .
دیروز را دیدم ،
دمدمه غروب
چشمانش سرخ بود .
دیشب را دیدم ،
در ساحل صبحد م
موهای سیا هش را
با پنجه های نور
می کند .

***
امروز را دیدم ،
در دامنه های البرز
های های گریه میکرد .
همه درخت  ها شاهدند
اشک هایش
سبز  رنگ بود .
آه چه غم انگیز بود
کبوتران  سپید همه شاهدند
وما همه
با چشمان خود دیدیم
که
یک روز دیگر
دیروز شد .

     احمد شاهین      شاعر ترک

می خواست سبز باشد
پس چندان روی حرف خود ایستاد
تا ریشه دواند در خاک
وگیسوان سبزش را پریشان کرد میان باد
هر گاه میدیدمش
در بهار یا زمستان
شکفته بود  و غرق  گل
پرندگان بسیار یمی آمدند
و لانه می گذاشتند لا به لا ی موهایش
تا یادم نرفته بگویم
 هنوز  ایستاده است ...

2

از میان لجن زار و زباله ها
از میان قوطی  های له شده و
شاخه های شکسته
                      رویید
درخت
   با برگ های سبز وروشنش
امکانی داد
تا این پرنده
یا پرندگان بسیار دیگری
بر شانه اش  بنشینند

شعر از : رضا چایچی
 
 به یاد هوشنگ  گلشیری   

باتو ديشب تا کجا رفتم .
تا خدا و آن سوي  صحرا ي خدا رفتم.
من نميگويم ملائک بال دربالم شنا کردند.
من نميگويم که باران طلا آمد .
باتو ليک اي عطرسبز سايه پرورده
اي پري که باد مي بردت ،
از چمنزار حرير پر گل پرده ،
تا حريم سايه هاي  سبز ،
تا بهار سبز ه هاي  عطر ،
تا دياري که غريبيهاش مي آمد به چشمم آشنا ، رفتم.
پا به پاي تو که ميبرد ي مرا با خويش ،
همچنان کز خويش و بيخويشي
در رکاب تو که مي رفتي
همعنان بانور ،
در مجلل هودج سر وسرود و هوش وحيراني ،
سوي اقصا مرز هاي دور ،
تو قصيل  اسب بي آرام من ،
           تو چير طاووس نر مستم ،
تو گرامي تر تعلق ،
           زمردين زنجير زهر مهربان من
پا به پاي تو ،
تا تجرد ، تا رها رفتم  .

غرفه هاي خاطرم پر چشمک نور و نوازشها ،
موجساران زير پايم رام ترپل بود .
شکرها و شکايتها ،
راز ها بود وتامل بود .
باهمه سنگيني بودن ،
وسبکبالي بخشودن،
تا ترازويي که يکسان بود در افاق عدل او
عزت و عزل و عزا رفتم.

چند وچونها در دلم مرد ند،
که به سوي بي چرا رفتم .
شکر پر اشکم نثارت باد ،
خانه ات آباد ، اي ويراني سبز عزيز من،
اي زبر جدگون  نگين  خاتمت بازيچه هر باد ،
تا کجابردي مرا ديشب ؟
با تو ديشب تا کجا رفتم ؟

            1339

کافکا می گو ید : همه چیز سیاه است .
جیمز جویس می گوید :همه چیز خاکستری است.
مودلیانی میگوید : همه چیز گردنی دراز وباریک  است .
استریند برگ  می گوید :
          همه چیز جنگی پایدار میان زن و مرد است .
داروین می گوید : همه  چیز پیروزی توانمندان است.
لورانس میگوید : همه چیز سکس است .
نیوتن : همه چیز  نسبی است .
 مارکس : همه چیز پول است .
گورکی : همه چیز مبارزه خلق کارگر است .
برتون : همه چیز رویا ست .
آراگون : همه چیز  الزا  است .
هدایت : همه چیز  فانتزی است .
مونی: همه چیز پنبه است .
 من هم می گویم :
همه چیز درد نتوانستن به آغوش کشیدن زیبایی است ...

                شیر کو بیکس
     برگردان    :فریاد شیری

ارغوانی وبنفش و زرد و زنگاری
وکبود و آسمانی
طیف هایی برتر  از ادراک
این همه رنگ از کجا آورده ،
        این جادوی مشتی  خاک ؟

صبح بهاری

جام برکف ، بوته  گلهای خورشیدی
لاله ها مست گریبان چاک
این تواضع بین که ز یبابانی ازاین سان
با چه دیداری شده مهمان  مشتی خاک

           شفیعی کد کنی

2
آلاله ی کوهسارو نم ته ئی  یار !
بنفشه  ی  جوکنارو نم ته ئی یار !
 آلاله ای   کوهسارون هفته ئی بی ،
امید روزگارو نم   ته ئی یار !
 

 و اما سخن دوست ....
  
برای خودت ،
که خود مظهر هر چه خوبی است .
فرشته ای است ساده و فروتن که نمی دانم
بال هایش را کجا پنهان می کند .
نمونه ای است از زن نجیب و زحمتکش ،
نمی فهمم چرا هر بار که می بینیمشان جلوی
پایشان سجده نمیکنم .                

به گواه  :  گل ، گیاه
             کوه ، کویر  

تاریخ نبود
           که نوروز بود .

نوروز تان ، پیروز  وسر فراز         

سالی
       نوروز
بی چلچله بی بنفشه می آید ،
بی جنبش سرد برگ نارنج برآب
بی گردش  مرغانه ی رنگین بر آینه .

سالی
       نوروز
بی گندم سبز و سفر می آید ،
بی پیغام خموش  ماهی از تنگ بلور
بی رقص عفیف شعله در مردنگی .