میراث خيال

گاه چون ماري در دل مي خزد
وزهر خود را آرام در آن مي ريزد .
گاه يك روز تمام چون كبوتري
بر هره پنجره ات كز مي كند
وخرده نان مي چيند .

گاه از دورن گلي خواب آلود بيرون مي جهد
وچون يخ نمي برگلبرگ آن ميدرخشد.
و گاه حيله گرانه تورا
ازهر آنچه شاد است و آرام
دور مي كند .
 

گاه در آرشه ويولوني مي نشيند
و در نغمه غمگين آن هق هق مي كند .
وگاه زمانيكه حتي نمي خواهي باورش كني
درلبخند يك نفر جا خوش ميكند .
              
                                  آنااخماتووا

زنده ها با قدم های سبز می آیند
برای خواندن نوشته های
                       روی قبر های
                                مشرف به کوه ها
گورستان هنوز
                      بذیرای زنده ها ست
و از مرده ها متنفر است .

نوشته های مکرر بر قبر های گورستان :

 زنده ها ئی که امروز می آیند
  تا سنگها را بخوانند و بروند
  فردا چون مردهای در اینجا

                                   ماندگار میشوند .
سنگهای روی قبر
با اطمنان
             آواز مرگ می خوانند :
چرا کسی نمی میرد ؟
چرا دیگر کسی
به میهمانی خاموش ما نمی  آید ؟
آنها از چه می ترسند 0؟

آسان است
که به سنگها گفته شود :

(( آدمیان از مرگ متنفرند
بس تا ابد نمی میرند . ))
فکر می کنم
که سنگها
این دروغ را باور کنند .
        
                           ( از کتاب   همبشایر جدید )