میراث خيال

شب از شب هاي پائيزي است.
در آن همدرد و با من مهربان شبهاي شك آور
شبي گريان و طولاني .
شبي كه در گمانم من كه آيا بر شبم گريد .
                                                  چنين همدرد.
و يا بر بامدادم گريد . از من نيز پنهاني
من اين مي گويم و دنباله دارد شب .

خموش و مهربان با من
به كردار پرستاري سيه پوشيده پيشاپيش .
                                        دل بركنده از بيمار .

نشسته در كنارم . اشك بارد شب
من اين مي گويم و  دنباله دارد شب ....
 
                                      م _ اميد 
                                       

با ياد خاطره شاعربزرگ ايران
مهدي اخوان ثالث .....
 

من باشم و .....
 
نه نغمه ني خواهم و نه طرف چمن
نه يار جوان . نه باده صاف كهن

خواهم كه به  خلوتكده اي از همه دور
(( من باشم و من باشم و من باشم و من ))

                       خشكيد و ......
خشكيد و كوير لوت شد دريامان
امروز بد و از آن بتر فردا مان

زين تيره دل ديو صفت . مشتي شمر
چون آخرت يزيد شد دنيامان.

سر كوهاي بلن ني مي زنم من ...

سركوه بلند آمد سحر باد .
زتوفاني كه مي آمد خبر داد.
درخت و سبز لرزيد ند و لاله
به خاك افتاد و مرغ از چهچه افتاد .

سركوه بلند ابر است وباران
زمين غرق گل و سبزه ي بهاران .

گل و سبز ه ي بهاران خاك و خشت است
براي آنكه دور افتد ز ياران .

سركوه بلند آهوي خسته
شكسته دست وپا . غمگين . نشسته.
شكست دست و پا درد است . اما
نه چون درد دلش كز غم شكسته .

سركوه بلند افتان و خيزان .
چكان خونش از دهان زخم وريزان .
نمي گويد پلنگ پير مغرور
كه پيروز آيد از ره . يا گريزان.

سركوه بلند آمد عقابي .
نه هيچش ناله اي.  نه پيچ وتابي.
نشست و سر به سنگيهشت وجان داد .
غروبي  بود و غمگين آفتابي.

سركوه بلند از ابر و مهتاب .
گياه و گل گهي بيدار وگه خواب .
اگر خوابند اگر بيدار . گويند
كه هستي سايه ابر است . درياب .

سركوه بلند آمد حبيبم .
بهاران بود ودنياسبز و خرم .
در آنلحظه كه بوسيدم لبش را
نسيم و لاله رقصيدند با هم .

                         مهدي اخوان ثالث
                          تهران 1337  

 ياد وخاطره اش  در تاريخ ايران زمين گراميتر باد
 اين روز ها سالگرد  مر گ ابر دژ ادبيات و شعر ميباشد ..