میراث خيال

كانون نويسند گان ايران با انتشار اطلاعيه خبردر گذشت (( عمران صلاحي)) ، شاعر ، نويسنده ‌‍‍، طنزپرداز و عضو كانون نويسندگان را اعلام و به جامعه فرهنگــي ايران  تسليت گفت.
دراين اطلاعيه آمده است :
((عمران صلاحي )) ، شاعر  ، نويسنده ، ظنزپرداز و عضو كانون نويسندگان ايران در گذشت .
او بيش ازچهل سال از عمر خود را وقف روزنامه نگاري ، شعر ، نقد و بررسي ادبيات كرد . او مدافع آزادي انديشه و بيان و يكي از امضاكنندگان متن 143 نويسنده بود .
زنده ياد (( عمران صلاحي )) خلاق آثاري چون (( گريه در آب )) ، (( حالا حكايت ماست )) ، (( يك لب و هزازلبخند )) ، (( هزار ويك آينه )) ، (( گزيده اشعار طنز آميز )) و (( از گلستان من ببر ورقي)) بود.

كانون نويسندگان ايران ضمن تسليت به بازماندگان اين شاعر و نويسنده و جامعه فرهنگي ايران ، در مراسم ياد بود در كنار خانواده اش خواهد بود .

آنچه امروز به آن رسيده ام اين است كه بايد به جاي وزن به توازن توجه داشته باشيم رسيدن به نوعي تعادل كه شعري را مي سازد . چون شعر هنري سمعي است كه با موسيقي ارتباط داشته و دارد .  به همين دليل حتي وقتي شاعر در خلوت خود شعر مي گويد با توجه به آهنگ پنهان دركلمات انگار شعري ميگويد تا بلند خوانده شود . پس طنين كلمات خيلي مهم است .براي رسيدن به هماهنگي و توازن بايد از هر روشي بهره ببرد . نه فقط از اوزان عروضي شعرهاي من مثل آجيل چهارشنبه سوري است ميان آنها همه چيز پيدا مي شود . معمولا هر كس در زمينه هنر يا نويسندگي از اول تا آخر عمر يك حرف راتكرار ميكند ، اما در قالبهاي مختلف در قديم شعر مي گفتم،  اما اصلانمي دانستم شعر يعني چه. چه برسد به ساختار آن ! اينها را در چند سال اخير ياد گرفتم ؟ آدم به محض اينكه به راه رفتنشان فكر مي كنند ، كج و كوله راه ميروند ،مثل من ؟
درختي در بيابان را در ذهنتان فرض كنيد گاه مسافر خسته اي از راه مي رسد و مي گويد و مي شود در زير سايه آن درخت استراحت كرد . كسي كه تاجر است مي گويد عجب درختي جان مي دهد از چوب استفاده كنم يعني آدمها از زواياي مختلف به آن درخت نگاه مي كنند . شاعر اما فقط درخت را ميبيند نه چيز ديگر. همين برخورد صاف و بي شائبه است كه شعر را به عرفان نزديك 
ميكند. يعني شاعر در شعرش به نوعي وحدت وجود ميرسد . گاه ميبينيد شاعر از زبان سنگ هم حرف ميزند. انگار به نوعي يگانگي با جهان رسيده است .
شعراي حقيقي ، همان عرفا هستند ... البته اميد وارم وقتي ميگويم عرفان ، ذهنتان سراغ تعاريف
مشخص نرود.

بياييد به شاعران هنوز بي نام بيند يشيم . به نويسندگان هنوز بي نام
كه بايد گردهم بيايند و گرد هم بمانند .
يقين دارم كه اين وظيفه ي ماست كه به اين نيكوكاران آينده كمك _
كنيم تا به كشف خود نايل آيند . كشفي كه در راستاي خلق ادبياتي
سترگ است . ادبيات تنها شعبده بازي با واژه ها نيست . آنچه اهميت
دارد . اين است كه چه چيزي را مي توان از فاصله ي ميان سطر ها
خواند .اگر به سبب اين احساس دروني نبود . ادبيات چيزي بيش از
يك سر گرمي نيود وهمه ي ميدانيم كه ادبيات مي تواند بسي بيش از
سرگرمي باشد .
                                
                             *****

                             يك رويا 
 

آن سه تن ماجرا را مي دانستند
زن همراه كافكا بود
كافكا اورا به خواب ديده بود .

آن سه تن ماجرا را مي دانستند .
مرد دوست كافكا بود
كافكا اورا به خواب ديده بود .

آن سه تن ماجرا را مي دانستند
زن به آن دوست گفت :
                        (( دلم مي خواهد امشبه را دوستم بداري . ))

آن سه تن ماجرا را مي دانستند
مرد به زن پاسخ داد :
                (( اگر گناه كنيم
                     كافكا ديگر ما را در خواب نخواهد ديد . ))

كسي بود كه ماجرا را مي دانست
وبر روي زمين جز او كسي نبود كه آن را بداند.

كافكا به خود گفت :
                  (( اكنون آن دو نفر رفته ان . من تنهامانده ام
                     ديگر خوابي نخواهم ديد .))
 

نغمه ي خوابگرد

سبز . توئي كه سبز مي خواهم
سبز باد و سبز شاخه ها
اسب در كوهپايه و
زورق بردريا .

سرا پا در سايه . دخترك خواب مي بيند
بر نرده ي مهتابي خويش خميده
سبز روي و سبز موي
با مردمكاني از فلز سرد .

(سبز . توئي كه سبز مي خواهم .
و زير ماه كولي
همه چيزي به تماشا نشسته است
دختري را كه نمي تواند شان ديد .

****
سبز .تويئ كه سبز مي خواهم
خوشه ي ستارگان يخين
ماهي سايه را كه گشاينده ي راه سپيده دمان است
تشييع مي كند .
انجير بن با سمباده ي شاخسارش
باد را خنج مي زند .
ستيع كوه همچون گربه ي وحشي .
موها ي دراز گياهي اش راراست برمي افرازد.
_((آخر كيست كه مي آيد ؟  وخود از كجا ؟ ))

خم شده بر نرده ي مهتابي خويش
سبز روي و سبز موي .
روياي تلخ اش دريا است .

****
_ ( اي دوست ! مي خواهي به من دهي
خانه ات را در برابر اسبم
آينه ات را در برابر زين وبرگم
قبايت را در برابر خنجرم ؟ ....
من اين چنين غرقه به خون
از گردنه هاي كابرا  باز مي آيم . )

_ ( پسرم ! اگر از خود اختياري مي داشتم
سودايئ اين چنين را مي پذيرفتم .
اما من ديگر نه منم
و خانه ام ديگر از آنمن نيست . )

_ ( اي دوست !  هواي آن به سرم بود
كه به آرامي در بستري بميرم
بر تختي با فنر هاي فولاد
و در ميان ملافه هاي كتان ...
اين زخم را مي بيني 
كه سينه ي مرا
تاگلوگاه بر دريده ؟ )

_ (سيصد سوري قهوه رنگ ميبينم
كه پيراهن سفيدت را شكوفان كرده است
وشال كمرت
بوي خون تو را گرفته .
ليكن ديگرمن نه منم
و خانه ام ديگر از آن من نيست ! )

_ ( دست كم بگذاريد به بالا برآيم
بر اين نرده هاي بلند .
بگذاريدم . بگذاريدبه بالا بر آيم
بر اين نرده هاي سبز
برنرده هاي ماه كه آب از آن
آبشار وار به زير مي غلتد . )

ياران دو گانه به فرازبرشدند
به جانب نرده هاي بلند .
رددي از خون بر خاك نهادند
رددي از اشك بر خاك نهادند .
فانوس هاي قلعي چندي
بر مهتابي ها لرزيد
و هزار طبل آبگينه
صبح كاذب را زخم زد.

****
سبز . تو يئ كه سبز مي خواهم .
سبز باد . سبز شاخه ها.

همراهان به فراز بر شدند. .
باد سخت . در دهان شان
طعم زرداب و ريحان و پونه به جا نهاد .

_ (  اي دوست . بگوي . او كجاست ؟
دخترك . دخترك تلخ ات كجاست ؟   )

چه سخت انتطار كشيد

_ ( چه سخت انتظار مي بايدش كشيد
تازه روي و سياه موي
برنرده هاي سبز ! )

****
بر آيينه ي آبدان
كولي قزك تاب مي خورد
سبز روي و سبز موي
با مردمكاني از فلز سرد .
يخ پاره ي نازكي از ماه
بر فراز آبش نگه مي داشت.
شب خودي ترشد
به گونه ي ميدانچه ي كو چكي
و گزمه گان . مست
بر درها كوفتند ...

****
سبز . تويئ كه سبزت مي خواهم .
سبز باد . سبز شاخه ها
اسب در كوهپايه و
زورق بر دريا .

                گارسيا لوركا
                احمد شاملو