میراث خيال

1
 خوشه ها چه مغرورانه تاب مي خورند
كشتزاران چه دلنشين مواج مي شوند
بي گمان مي دانند
وژرفا ژرف  احساس مي كنند
كه ايشان خود مالك جهان هستند .

2
پيوسته مي پندارم
كه در سراسر زندگي ام مسافري هستم
وره مي سپارم .ره مي سپارم
          مطيع تقدير خويش .
مي پندارم در دور دست
ستاره ابي رنگي فرو افتادهست
ومن براي يافتن آن ستاره مي روم .

3
ايخانه زادگاهي من
در هرغروب ستاره ئي چون شمع
در آستانه ات بفروز !
اي دور مانده . گمشده . ديرئنه من
دروازهام را گشاده دار !

4
دو باره خالي و بي چيزم
پلك هايمرا بر بندم . بروم
از رود تابناك كودكي ام
                  نقره بر چينم .

5
صبح در آنسو ها
گل ها وستاره ها را در هم آميخته است
صبح در انسوها
شكوه فروتن خوشه هاي طلايي رنگ
و وزوز دلپذير زنبور هاي عسل
قلب من!
تو غربت نشين آن دنيايي

6
اين گلها
         شايد
                واژه هاي صامت خاكند
اين سوسن ها
               شايد كه مقدس آواهاي عشقند

بنفشه ها
       سخن هاي اندوه
شيپوري ها
              فرياد هاي آبي خواهش هاي آبي رنگ
و آلاله ها
           كه درآستان خشكسالي
                                  ديوانه مي شود
شايد كه ناله هاي سرخ زمين هستند .

7
شبنم
چو قطره ئي اشك
             آويخته از درخت  
كس چه ميداند .  شايد
از خنده زرين ستاره ئي فراموش و
                      خاكستر شده زاييده ست.