تبليغاتX
میراث خيال

میراث خيال

شعر

باغ  هاي ايراني


اينك اي دل . باغهاي ناشناس را بسراي .
باغهاي شاداب . روشن و دست نيافتني را .
براي گلهاي سرخ اصفهان و شيراز
عاشقانه نغمه بياغاز
و به تحسين اين بي همتابان بپرداز.

              
                     2

برج

من گرد  خدا ميگردم . گرد اين برج كهنسال.
گرچه هزارانسال است كه دراين طوافم  .
اما هنوز نميدانم  كه شاهينم يا كه توفانم
يا شعر سترگ جهانم .

           3

روز پائيزي

خدايا . ديگر زمانش فرا رسيده است .
                        تابستان بسي دير پاييد .
و باد ها را در دشت ها رها ساز .
آخرين ميوه ها را به رسيدن فرمان ده .
به آن ها دو روز گرم ديگرارزاني دار
وبه سوي كمالشان رهنمون شو
و واپسين شهد را درجان باده مرد افكن ريز .
آنكه امروزش سرائي نيست . ديگر سرايئ نخواهد ساخت.
آنكه امروز تنهاست . روزگاري تنها خواهد ماند .
بيدار خواهد شد . خواهد خواند . نامه هاي بلند خواهد                                                          نوشت.
و زماني كه برگ ها فرو مي ريزند .
نا آرام در كوچه پر سه خواهد زد .


                          4
مرگ
مرگ بسي سترگ است .                  
 مابا لبان خندان
جملگي از آن اوييم .
هنگامي كه خود را در كانون زندگي مي پنداريم .
آنكه در دورن ما مي گريد
اوست

--------------    راينر ماريا ريلكه ---    1875 ---1926--------

در پراگ زاده شد . در همان شهر و سپس در برلين در رشته
تاريخ هنر به تحصيل پرداخت  و سفرهاي فراواني  به كشور
هاي  اروپايئ و افريقايئ كرد .
مدتي منشي خصوصي  رودن((rodin))..تنديسگر بزرگ فرانسوي
بود .
سالها نيز درسوئيس زيست ودر همان جا به سال1926
در گذشت .
ريلكه يكي از شاعران بزرگ قرن بيستم اروپا ست . 
 

+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم آذر 1385ساعت 14:5  توسط حمید شانیار  | 

((....هر رودخانه را . بايد به پاي تجربه گرفت. ))
(( بستر هاي هموار و نا هموار آنرا آزمود . و ))
(( اگر توان بود  در جريان  اصلي افتاد جرياني))
(( كه مصب آن  مصبي دريايئ ست. اگر سرچشمه))
((نيست.رودخانه همچنان جاريست.با آبهاشفاف و ))
((گل آلود. آبهاي گل آلودي كه هميشه بوده اند و ))
(( هميشه نيز . مانع شده اند كه ازجريان رودخانه))
(( ‌‌‌(آنچنانكه  بايست) آب برداشت . ))
((ليكن چه غم .كه زمان آنجانشسته است . و آنان ))
((نيز كه زمان را به داوري درست مي نشانند ...  ))
(( ... اينك ما . كه از سر چشمه ي جاودانياد دور  ))
(( مانده ايم . ما ( همه ي دست در كاران شعر ) آنها))
((كه آب را گل آلود كرده ايم . وآنان كه از مسيرر ))
(( آست كج افتاده ايم . وآن ديگران . كه بيش و كم به ))
(( اشكال مختلف . از منبع سر شار بهره برده ايم ...))
                      
                               از مقاله محمد حقوقئ در
                                             جنگ اصفهان .
---------------------------------------------------------------------دوستم دود

 

باغ پائيز . چه تنهاست
                              كسي نيست
باغ پائيز . گرفتست .
                      كجارفت نسيمي كه در اين باغ .
                             بهاري داشت -
باغ پائيز  !
         -- زبس پيچك نيلوفر واين سينه .
                                     بسي نيست .
                                   كه گويند :
(( بيا ... آه ... كه ديگر نفسي نيست .
يادگاري كه از او خواهد ماند
راستي را .
       جز از اين بوته نيلوفر آبئ .
              -چه از او مانده ست
جز از اين بوته نيلوفر آبي .
                    كه شب وروز . شكفته ست .
                           دراين چهره كه مهتابئ ست))

شب و روز
            صبح
                كز خانه به كوچه ست رهم .
                    -تافكنم تنهايئ را . درآب
عصر.....
          كز كوچه....
                        كه آن سايه تنهائي صبح .
باز . همراه منست
در همين خانه ي تاريك پر از شاخه ي نيلوفر
با همان پرتو تنها گل سرخش.
                              كه شبان . ماه منست
كه جز از آن قبسي نيست...
باغ پائيز  . چه تنهاست
                            كسي نيست
باغ پائيز!
         ز پس پيچك نيلوفر و اين سينه .
                                                بسي نيست .
كه گويند :  --- بيا !
                 آه ...
                         كه ديگر نفسي نيست.
---------------------------------------------------------------------
    آميزش


عطر بنفش ياس
باراني از طراوات در من ريخت
روح نسيم. باغ طراوت را
آميخت .
فواره سر كشي سفر را
آغاز كرده بود
از ژرف چشمهاي فرو ماند ه درنگاته
آن داغ تر ز داغ فرو ميرفت
وآسان مرا پرندهي خورشيد ديگري
پر باز كرده بود .
                                

+ نوشته شده در  دوشنبه سیزدهم آذر 1385ساعت 0:48  توسط حمید شانیار  | 

پياده رو پائيز

 

كلاهش را باد ميبرد
عصايش را  
               آب جوئ
از پشت شيشه هاي شكسته عينك
        پير مرد به كجا مي نگرد ؟


عابري مي ايستد
سكه ائ  مي اندازد كنار كت سرمه اش
و ميگذرد .  

+ نوشته شده در  یکشنبه دوازدهم آذر 1385ساعت 15:25  توسط حمید شانیار  |