میراث خيال

شرمنده از خانه وفرزند

شب از ستاره که خلوت  شد

ظلمت به دام وسوسه افتاد

و کوچه انبوه شد ز زلف اقاقی

مردی برای سفره ی بی نان

خود را به چهار وهفت وسه آویخت

که کودکانش فریاد برکشیدند

برگرد !

خانه بی حضور تو بیمار است

و مادر

طرح پرنده ایست که خط خورد ه ست

---------------------------------------------