يارب دعاي خسته دلان ...
سپاس خدارا که خطر از او گذشته است و روز هاي نقاهت را
مي گذراند.
علي اشرف درويشيان را ميگويم که بسياري از روز هاي زندگي
مرا با کتاب و نوشته هاي خود پر از احساس وتفکر و شادي با
اندوه کردهاست و اين آخرين . کمتر .
نويسنده اي توانا ومحبوب است اما مغرور و خود پسند نيست.
رفتار فروتنانه او ومحبت بي ريا و راستين اش دوستانرا و
خصوصا جوانان را مجذوب او ميکند .
فرز ندانم و نوه هاي نو جوان ام همه آثار او را خوانده اندو به
دوستان خود تو صيه کرده اند که بخوانند.
کودکان دبستاني هم او را دوست دارند وقتي با هم براي ديدار
از شهر زلزله زده بم رفته بوديم در محل کودکان بي پناه که
سازمان ((سيب ))براي آنان ساخته بود با لطف پدرانه براي
کودکان قصه خواند .بچه هااورا ((عمو درويشيان )) مي ناميدند .
درويشيان نثري ساده بي تکلف و سالم دارد . طنز در داستان هاي
او جاي خاصي دارد .صحنه آرائي هاي اوآنقدر واقعي است
که هنگام خواندن داستان . خودرا در ميان وقايع با يکي از
شخصيت هاي داستان . حس ميکني !
بيبي يکي از شخصيت هاي (( سال هاي ابري )) با رفتارصميمانه
و تفکر ساده و شهرستاني . آنقدر براي خواننده آشناست که
گوييبيبي خود اوست .
صحنه رقص بيبي را با چراغ زنبوري در عروسي پسرش .
هرگز فراموش نمي کنم بيبي با تمام ريزه کاري ها و فوت و
فن هاو اطوارزنانه سال هاست که به هنگام تنهايي در برابر چشم
مي رقصد من صحنه ديگري را که به همين اندازه در من اثر
گذاشته هرگز فراموش نم کنم و آن ميدان اسب دواني در
آناکار نيناي تولستوي است.
درويشيان با همسر عزيزش شهناز و کودکان نازنين شان
بي گمان مهربان ترين خويشاوندان ادبي من هستند براي
بهبود علي اشرف درويشيان بسيار دعاکرده ام کهبه زودي
اورا در جمع کانون نويسندگان در ميان خود ببينييم واز
سلامت اش شادي کنيم ...
يارب دعاي خسته دلان مستجاب کن .
سيمين بهبهاني 25/2/ 86
