شعر
زنی را میخواهم که...
زنی را می خواهم
که مانند درخت باشد
با برگهای سبزی که درباد می رقصند
آغوشش
چون شاخه های درخت باز باشد
و خنده
ازتاریکیهای زمین الهام گرفته
در سر انگشتهایش پراکنده شود .
زنی می خواهم چون درخت
که هر طلوع و غروب
از افقی به افقی بگریزد
در حالی که از اسارت خود
درخاک گریه
می کند .
جلالی
بیاد ...
بیاد یک نفر
که در سرتاسر ابدیت تنها بود
وبر خاستن و خفتن خورشید را
گواه بزرگی وآزادی خود
دانسته است
بیاد یک گمنام سالها و قرنها
که زمین را هیچگاه دشمن نداشته است
بیاد یک شب زندار ه دار
که خاطرات روز را همواره گرامی میداشته
بیاد چشمان پر فروغی که
حجاب ابر و باران را در باغ ندریده
بیاد تنهائی و شجاعت او
بیاد عشق غم انگیزی که چون
درختان انبوه جنگل
برروح وجسمش سایه داشته است
بیاد دوستی بی پایان
و بخشش بی در یغ اوست
که امروز من
درین شب بی پایان
باوجود همه ی غم ها
در ابدیت زمین
در ابدیت باغ
در ابدیت روز ها و ساعتها
در ابدیت مردم
در ابدیت تنهائی وعشق
راهی می جویم
ودر خفتن و برخاستن خورشید
پیامی را طلب می کنم .
جلالی
