میراث خيال

جهان را بنگر
      / سراسر
که به رخت رخوت خواب خراب  خویش
                                       از خود بیگانه است
ومارا بنگر
            بیدار 
که هشیواران غم خویشیم .
خشماگین وپرخاشگر
از اندوه تلخ خویش پاسداری می کنیم ،
نگهبان عبوس رنج خویشتنیم
تا از قاب سیاه وظیفه ئی
             که بر گرد آن کشیده ایم
                                     خطا نکند .

وجهان را بنگر
 جهان را 
    در رخوت  معصو مانه خوابش
که از خود چه بیگانه است !

ماه میگذرد
     در انتها ی مدار سردش .
ما مانده ایم و
روز
 نمی آید .