شب از کمانه های یاس که بگذرد
باران آبی
چهره ات را به سرخی خورشید می رساند
تواز ماه گذرکردی
یااز خیابانی بی پایان
یااز رود خانه ای
که همه ی کاج های زرد را
با خود به بستر می برد
من از یک صبح آمدم
که شبش
آسمان نه قرمز بود نه سیاه
خانه های شهر بی نشانه ای
بی دیوار ی
مادرت نیم تنه ای سیاه پوشیده بود
وخواهرت را در گذر گاه صدا زدی
شهر بی نام
باهزار نام خوانده می شد
وکودک دربلندترین نقطه ی درخت
به انتظار گربه ای بود
که در پای درخت خوابش برده بود
نه با من سخن گفتی نه بااو
اما هر دو می دانستیم
گلویت پراز آواز است
ودر چشمانت
هزار هزار ستاره
سوسو میزند
وقتی به یادت می آورم
شال گردنی چهار خانه
وکتی سیاه
که برپیراهن راه راه با آستین های کوتاه
پوشیده ای
یادم باشد
آواز ت را بنویسم
برروی درخت هایی که امسال در درکه
سبز خواهند شد ..
مهین خدیوی
بایاد : س . س
