میراث خيال

می خواست سبز باشد
پس چندان روی حرف خود ایستاد
تا ریشه دواند در خاک
وگیسوان سبزش را پریشان کرد میان باد
هر گاه میدیدمش
در بهار یا زمستان
شکفته بود  و غرق  گل
پرندگان بسیار یمی آمدند
و لانه می گذاشتند لا به لا ی موهایش
تا یادم نرفته بگویم
 هنوز  ایستاده است ...

2

از میان لجن زار و زباله ها
از میان قوطی  های له شده و
شاخه های شکسته
                      رویید
درخت
   با برگ های سبز وروشنش
امکانی داد
تا این پرنده
یا پرندگان بسیار دیگری
بر شانه اش  بنشینند

شعر از : رضا چایچی
 
 به یاد هوشنگ  گلشیری   

باتو ديشب تا کجا رفتم .
تا خدا و آن سوي  صحرا ي خدا رفتم.
من نميگويم ملائک بال دربالم شنا کردند.
من نميگويم که باران طلا آمد .
باتو ليک اي عطرسبز سايه پرورده
اي پري که باد مي بردت ،
از چمنزار حرير پر گل پرده ،
تا حريم سايه هاي  سبز ،
تا بهار سبز ه هاي  عطر ،
تا دياري که غريبيهاش مي آمد به چشمم آشنا ، رفتم.
پا به پاي تو که ميبرد ي مرا با خويش ،
همچنان کز خويش و بيخويشي
در رکاب تو که مي رفتي
همعنان بانور ،
در مجلل هودج سر وسرود و هوش وحيراني ،
سوي اقصا مرز هاي دور ،
تو قصيل  اسب بي آرام من ،
           تو چير طاووس نر مستم ،
تو گرامي تر تعلق ،
           زمردين زنجير زهر مهربان من
پا به پاي تو ،
تا تجرد ، تا رها رفتم  .

غرفه هاي خاطرم پر چشمک نور و نوازشها ،
موجساران زير پايم رام ترپل بود .
شکرها و شکايتها ،
راز ها بود وتامل بود .
باهمه سنگيني بودن ،
وسبکبالي بخشودن،
تا ترازويي که يکسان بود در افاق عدل او
عزت و عزل و عزا رفتم.

چند وچونها در دلم مرد ند،
که به سوي بي چرا رفتم .
شکر پر اشکم نثارت باد ،
خانه ات آباد ، اي ويراني سبز عزيز من،
اي زبر جدگون  نگين  خاتمت بازيچه هر باد ،
تا کجابردي مرا ديشب ؟
با تو ديشب تا کجا رفتم ؟

            1339